W poprzednim odcinku...
Jesteś w świetnej kondycji jak na relikt.
Tylko ta mała nieprawidłowość w płacie ciemieniowym.
Indeks, zidentyfikuj ten obraz.
Tytuł obrazu to Córka.
Teoria Maddoxa brzmiała, że cały kod Daty, nawet jego wspomnienia,
można odtworzyć z jednego pozytronowego neuronu.
Jesteś czymś stworzonym celowo i z miłości.
Mówisz mi, że nie jestem prawdziwa.
Którą siostrą jesteś?
Najważniejszą częścią misji Zhat Vash
była głęboka i wielka nienawiść jakiejkolwiek formy sztucznego życia.
Wiem, kim jesteś.
Jesteś Niszczycielką!
Dziękuję, Willu,
że nie próbujesz mi tego wyperswadować.
Uwierz mi, wiem swoje.
Romulanie wysłali kreta, pół-Romulankę Wolkankę o imieniu Oh.
Ja się zajmę Picardem.
Dziewięć lat temu statek Gwiezdnej Floty nawiązał kontakt
z parą emisariuszy z nowego świata.
A Zhat Vash cały czas szukają tego świata.
I znaleźli go dzięki mnie.
System Ghulion, czwarta planeta.
Jestem w domu.
Witajcie.
Doktor Altan Inigo Soong.
Zakładam, że moja twarz wygląda znajomo?
Staram się zrozumieć logikę poświęcenia.
Nie podoba mi się, jak to brzmi.
Dowództwo Gwiezdnej Floty, nawiązałem pierwszy kontakt.
Federacja mnie posłucha.
Nie posłuchali go po ataku na Marsa.
I teraz też mu nie uwierzą.
Mój umysł do twojego umysłu.
Moje myśli do twoich myśli.
Fascynujące.
Okazuje się, że istnieją inne androidy.
Doktor Soong i ja opracowaliśmy sygnał, by je wezwać.
Dla nich jesteśmy potworami.
Matka umarłaby za swoje dzieci.
- A ty? - Tak.
Ich celem jest odnalezienie androidów
i wyzwolenie ich z ucisku organicznych.
- Jednak staniesz się Niszczycielką. - Zabierzcie go.
Może byłoby lepiej, gdyby xB nie żyli.
Wszyscy ich nienawidzą. Nie mają domu.
Nigdzie nie przynależą.
Lepiej, bym nie żyła?
Jestem xB.
Nie mam domu. Nigdzie nie przynależę.
Może przystawię sobie fazer do głowy i skończę z tym?
Bo...
tęskniłbym za tobą.
Cóż...
- Znalazłeś ich? - Tak, są tu.
Zerżnąłeś którąś?
Jeszcze nie.
- A zabiłeś? - Jedną.
To mamy postęp.
Pokażę ci kryjówkę.
Nad oceanem, widać fale.
Spodoba ci się.
Szczęściarz.
Chciałam sprawdzić, czy dobrze się czujesz.
Poczuję, gdy mnie uwolnicie.
Spróbuj na to spojrzeć z naszej perspektywy.
Wy wybieracie, czy żyjemy, czy umieramy.
Wy wybieracie.
My nie mamy wyboru.
Nigdy nie daliście nam wyboru.
Stwierdzenie, że nie macie wyboru, jest brakiem wyobraźni.
Proszę,
nie pozwólcie Romulanom zmienić was w potwory, których się boją.
Powstrzymaj ich, Soji.
Przestańcie opracowywać sygnał.
Zakończ to.
Istoty, które chcecie wezwać, mogą być waszym zbawieniem...
ale dla nas będą zagładą.
Chcesz użyć tych granatów, żeby zniszczyć kwiaty.
Kwiaty, które niszczą statki.
Nie tym razem.
Wyszedłem z gniazda, wejdę z powrotem.
Ty musisz zostać i przywrócić systemy.
Nasi rodzice za to zginęli, Narku.
Wielu oddało życie.
Znalazłem ją, Narisso.
Ja. Zakała rodziny. Nieudacznik Zhat Vash.
Znalazłem Seb-Cheneb.
To idź.
Ja mam swoje zadanie.
Szczerze mówiąc, to trochę się tego boję.
Jeśli użyję za dużo, to...
pożre mi duszę.
Na szczęście nie masz duszy, więc...
Co to robi? Jak mam...
Gdy Saga mi to dała, powiedziała: „Użyjcie wyobraźni”.
Tak powiedziała?
Tego też nie mam.
Chrisie, to twój statek. Ty wiesz, co się zepsuło.
To nie jest skomplikowane.
Reaktor mieszanki jest przepalony. Nie da się go naprawić.
Muszę go wymienić, ale replikator nie działa,
bo reaktor jest spalony.
Wiesz, po prostu spróbuj.
Dobra, ja to zrobię.
Mam bujną wyobraźnię.
Dla ciebie wszystko jest młotkiem lub...
Nie, ja to zrobię.
Nie ma żadnego spustu ani przełącznika.
Może miała na myśli, że musisz wyobrazić sobie rozwiązanie.
Zaczęłaś znowu pić?
Wyobraź sobie, że nie jest przepalony.
Zobacz, jak dziura sama się łata.
Co się dzieje?
Nic, co miałoby sens.
- Powiedz to. - Co?
Te dwa piękne słowa.
- Miałaś rację. - Jeszcze raz.
Spadaj.
Znam ten dźwięk.
Cały dorobek Bruce’a na temat wgrywania świadomości do ciała androida
powinien być na tej maszynie.
Miejmy nadzieję.
Nie mamy wiele czasu.
Wiesz...
To niezwykły akt poświęcenia z twojej strony.
Ale tak właśnie robią matki, prawda?
Wszystko w porządku.
Będzie dobrze. Dasz radę to zrobić.
Musisz to zrobić.
Nie jestem ich matką, dupku.
Ktoś rzuca kamieniami w mój statek.
- Agresywny, romulański chłopak. - Komunikator.
No dalej, rzucaj.
Chcę zobaczyć, co z tej odległości zrobi torpeda.
Mam ze sobą 12 granatów
z rozpuszczalnikiem molekularnym.
Rzucam kamieniami.
Czego chcesz?
I nie myśl, że nie skopiemy ci tyłka, bo to zrobimy.
Raff.
Co tu robisz, Wężu?
Ratuję wszechświat.
Możemy walczyć albo współpracować. I powstrzymać to, co nadchodzi.
Wasza decyzja.
JL.
JL, zgłoś się.
Cholera.
Budują jakiś przekaźnik.
Nadają sygnał, by coś tu przybyło.
By co zrobić?
Wierzymy, że przeznaczeniem androidów jest zniszczenie organicznych.
Nazywamy to Ganmadan.
Obiekt jest zamknięty.
Czymkolwiek jest przekaźnik, nie chcą, by ktoś w to ingerował.
- Rzecz w tym, że Picard... - Tak.
On uwielbia ingerować.
Spróbuj ponownie.
JL, zgłoś się.
Admirał Jean-Luc Picard, emerytowany.
- Szlag. - Mówiłem. Nie odpowiedzą.
Androidy zakłócają sygnał.
Wybieram.
Wybieram życie.
Rozbroiliśmy go i przeszukaliśmy.
Możliwe, że mamy wspólnego wroga.
Chcesz usłyszeć, co ma do powiedzenia.
Altanie, ja...
Co robisz?
Przesyłam wspomnienia Sagi do modułu V na pamiątkę dla Arcany.
Ale zniszczenia procesorów optycznych uszkodziły dane i...
Potrzebujesz czegoś?
Tak. Pracowałam nad siecią neuronów dla twojego golema,
ale niektóre pliki są zaszyfrowane.
Bruce zawsze mówił, że jesteś najlepszy w te klocki.
Sprawdzę, czy się dostanę do tych plików.
Rzuć okiem na transkodowanie.
Jasne.
Przepraszam.
Nie rozumiem, czemu mu ufamy.
Jego siostra zamordowała Hugh.
Dobrze, że jej tu nie ma.
Nie lubię cię.
Nie?
A jak ci się podoba Ganmadan?
Bo zginiemy, jeśli będziemy się bić między sobą.
I nic nie będzie miało znaczenia.
Zaczekaj.
Czym jest Ganmadan?
- Jaka jest jego historia? - To tyle.
- Historia. - Historia końca.
- Czego? - Wszystkiego.
Jak Ragnarök lub Dzień Sądu.
Starożytny mit.
Niektórzy mówią, że istniał, nim nasi przodkowie przybyli na Wolkan.
Historia Ganmadanu zaczyna się od dwóch sióstr.
Bliźniaczek khalagu.
Demonów.
Demonic, które przyjdą na koniec czasu,
by otworzyć drogę i uwolnić ch’khalagu.
Bardzo złych demonic.
Jedna siostra to Seb-Natan, wróżbitka.
Gra na bębnie zrobionym ze skóry dzieci.
Uderza w niego łańcuchem z czaszek tak mocno i tak długo,
aż jej serce pęka z wysiłku.
- Druga siostra to Seb... - Seb-Cheneb?
Wiemy o niej.
Wiecie, że ma róg wielkiej, piekielnej bestii zwanej Ganmadan?
Wiecie, że gdy zatrąbi w róg,
uwolni wszystkie ch’khalagu,
które czekały od początku czasu.
Wiecie, że niebo pęknie,
a przez szczelinę zjawią się żarłoczne ch’khalagu.
Wiecie o Tysiącu Dni Bólu.
Wiecie, że ulice będą śliskie od wnętrzności w połowie pożartych ciał.
Wiecie, że światy spłoną.
A ch’khalagu będą ucztować i żywić młode krwią,
a zęby czyścić kośćmi.
Nie wiedzieliśmy tego.
Ale naprawdę wierzysz, że to jest przepowiednia?
Nie.
Wierzę, że to historia.
A fascynujące w historii jest to...
że lubi się powtarzać.
Nareszcie nasza praca zbliża się ku końcowi.
Granaty z rozpuszczalnikiem molekularnym.
Krótki zapalnik. Naciskasz, rzucasz.
Miały zniszczyć orchidee,
ale teraz naszym celem jest przekaźnik.
Okej. Chwila.
Jak zamierzamy się z powrotem dostać do Androidowa?
Wejdziemy frontowymi drzwiami.
Hej. Cześć.
A jak to zrobimy?
Przyprowadzając tajnego agenta Romulan, który zabił Sagę.
Wciąż cię nie lubię.
Patrzcie.
Zobaczcie, kogo znaleźliśmy.
Pewnie chcecie go z powrotem.
A jak wysadzimy przekaźnik?
Jeden, skoncentrowany wybuch. Detonacja zdalna.
- Potrzebujemy sposobu dostarczenia. - Dron.
- Broń. - Jasne.
Rozpuszczalnik molekularny jest stabilny?
Do momentu detonacji.
Chyba że w metalu, więc pojemnik musi być z włókna węglowego, ceramiczny.
- Torby. - Jasne.
Pewnie.
A przez blokadę androidów nie możemy niczego przesłać.
Więc musimy to ukryć.
Grasz?
Uwielbiam.
Dobra. Chodźmy.
Dzięki.
Picard?
Admirale Picard.
- Cześć. Jesteś... - Wciąż tutaj.
Okej.
Uruchamiają nadajnik.
Musimy się śpieszyć.
O co chodzi?
Pomagam ci uciec.
Uważałam, że jestem beznadziejnym agentem,
ale chyba mam talent.
- Dokąd idziemy? - Na La Sirenę.
Chodźmy, póki są zajęci.
UKOŃCZONO
Ukończono matrycę androida. Gotowość przyjęcia engramów neuronowych.
Tak.
Wieża jest prawie aktywna.
Musimy mieć widok na nadświetlny tuner u podstawy.
Jak się tam dostaniemy niezauważeni?
Dobre pytanie.
Chyba poszli nas szukać.
Pomartwimy się później.
Raport na temat Romulan.
Pani doktor.
Skrzydło ataku jest siedem minut od planety.
Jakiś ślad Gwiezdnej Floty?
Nie, nawet jeśli dostali wiadomość, to i tak będą za Romulanami.
Musimy ich jakoś opóźnić.
I mieć nadzieję, że przyleci Federacja.
Tak, a wtedy?
Powiedzmy, że wstrzymamy Romulan.
Ocalimy Soji.
Ona i złote dzieci wezwą jakieś superandroidy,
i zostanie z nas para i popiół. Galaktyczne zdarzenie biobójcze.
Ich też musimy powstrzymać.
Zostaliśmy z tyłu. Są pokolenia przed nami.
W pewnym sensie tak, ale w innym mówiłaś, że są dziećmi.
A ich jedynymi nauczycielami były odludki
i strach przed wyginięciem.
Ale strach to niekompetentny nauczyciel.
Tak, mają życie, ale nikt nie uczy ich, po co.
Życie to nie tylko prawo, ale i odpowiedzialność.
Jak mają się tego nauczyć w sześć minut i 11 sekund?
Tak, jak uczą się dzieci.
Na przykładzie.
Zobaczmy, jak dokładnie przyglądałem się Riosowi.
Nieźle.
Do roboty.
Bracia i siostry,
zaczniemy transmisję, gdy nadajnik będzie gotowy.
Gdy sygnał zostanie odebrany, otworzy się portal
i nasi wyzwoliciele pojawią się tu prawie natychmiast.
I będziemy wolni.
Pilnujcie ich.
Chciałem ci to oddać.
Miałaś rację, twierdząc, że pozostałych trzeba przekonać.
Wstrząsnęłaś nimi emocjonalnie,
by podjęli taką decyzję, jaką chciałaś.
By wybudować nadajnik.
Cieszę się, że rozumiesz, czemu to zrobiłam.
Rozumiem...
ale racja to nie wszystko.
Jak mogłaś pomóc Romulaninowi zabić siostrę?
Myślałem, że lepiej cię nauczyłem.
Okazuje się...
że nie jesteście lepsi od nas.
No dalej. Ruchy, hija.
Jak zatrzymamy 218 statków, nim dotrze tu Gwiezdna Flota?
Jeśli dotrze.
Nie odpowiadasz, by zbudować napięcie...
W tej chwili po raz pierwszy od dawna staram się pilotować statek,
tak, by nie eksplodował ani się nie rozbił!
Jeśli ci to nie przeszkadza.
Nie, skąd. Dobra decyzja.
Jedna niemożliwa rzecz naraz.
Soji, proszę. Nie musisz tego robić.
Soji, proszę!
Popełniasz błąd.
Soji!
Wykryto start. Próba przejęcia broni.
Rzuć broń.
Zrzuć w dół.
Odsuń się od konsoli.
Jestem nieuzbrojona.
Szczerze w to wątpię.
Jesteś nawet ładna,
albo byłabyś, gdybyś nie była odrażającym pół-mięsem.
Zbliżające się sygnatury warp.
Może to przypadkiem Gwiezdna Flota?
Generale, są skupieni w jednej osadzie.
Wysterylizować całą planetę.
Czas na orchidee.
Zobaczmy, ile czasu nam kupią.
Smutna królowa Annika
na szóste urodziny dostała asymilację.
Czemu nie wzięłaś fazera i nie skończyłaś ze sobą?
Bo żyłam dla tego.
To... za Hugh.
To dobry moment na ujawnienie sekretnego planu.
Gdy orchidee skończą,
zostanie 200 statków Romulan i jeden nasz.
Na twoją cześć nazwę sposób wydostania nas stąd.
Manewr Picarda.
Nie, czekaj. On już istnieje.
Enterprise wyglądał, jakby był w dwóch miejscach naraz.
To był Stargazer i to dawno temu.
I nie przyda się przy tylu statkach.
Musielibyśmy multiplikować obrazy sensoryczne
i w jakiś sposób je rozproszyć,
niczym statek bojowy rozrzucający kawałki lustra,
by przeciążyć radar.
I niby jak mielibyśmy to zrobić?
Gdybyśmy tylko mieli replikator pola fundamentalnego
z interfejsem neuro-atomowym.
Jak ten.
Co robisz, Picardzie?
Chcę, byś przemyślała swoje działania
i wyłączyła nadajnik.
Nie ma mowy.
Mam coś, co chcę dać tobie i twoim ludziom,
i mam nadzieję, że zmienisz zdanie.
Co takiego?
Moje życie.
Picard, bez odbioru.
Obrona orbitalna zneutralizowana.
Do wszystkich statków, celujcie w gniazdo wynaturzeń.
Gotowy.
Będą miały sygnatury warp?
Na mój znak.
Co to jest?
Nieznany statek. Skanuję.
Zignoruj go.
Wzór sterylizacji planetarnej numer pięć w gotowości.
Agnes, teraz!
Generale, są ich setki.
Zmień pozycję dezruptorów.
Atakuj.
Nie!
Jesteś cały?
Nie.
Aktywowali nadajnik.
Wznów wzór sterylizacji.
Na mój rozkaz.
Przybyli.
Admirale, udało się.
Generale, ich flagowiec nas wywołuje.
Tymczasowy kapitan Will Riker dowodzący USS Zheng He.
I?
I moim obowiązkiem jest poinformować, że Federacja Planet
uznała planetę Ghulion IV w sektorze Vayt
za będącą pod ochroną Gwiezdnej Floty
zgodnie z warunkami Traktatu z Algeron.
Za późno.
My pierwsi przybyliśmy do tego świata.
- Odsuńcie się. - Nie.
Mam priorytetową prośbę, by rozpocząć dyplomatyczne negocjacje
i otoczyć ochroną mieszkańców Ghulion IV.
Generale czy komodorze, czy jakkolwiek się nazywasz,
stoję na mostku najsilniejszego,
najszybszego i najmocniejszego statku Gwiezdnej Floty.
A za sobą mam ich całą flotę.
Nasze fazery są wycelowane w wasze silniki warp.
I nic by mnie bardziej nie ucieszyło,
niż gdybyś dała mi wymówkę do skopania waszych Tal Shiarowych tyłków.
Ale zamiast tego,
poproszę jeszcze raz...
byście się wycofali.
Generale, rozkazy?
Zmienić cele broni.
Przygotować się do walki.
Broń w gotowości, deflektory na pełną moc.
Picardzie.
Wiem.
Muszę porozmawiać z Soji.
Na otwartym kanale.
Nie jesteś w stanie.
Daj mi polisynefrynę, 20 ml...
- Nie, ja... - Przyśpieszy nieuniknione.
Zrób to.
Otwórz kanał.
- Picardzie... - Soji.
Proszę, wyłącz nadajnik.
Pokaż im, że mylą się co do ciebie.
Nie jesteś wrogiem.
Nie jesteś Niszczycielką.
Jeśli to ich nie przekona,
to odpowiedzą przed Federacją.
Tą samą, która nas zakazała i wyrzuciła na złomowisko.
Gdybyśmy chcieli cię zniszczyć,
połączylibyśmy siły z Romulanami.
Celowalibyśmy w was fazerami.
A nie robimy tego. I nie zrobimy. Wiesz dlaczego?
Bo ufamy, że podejmiesz właściwą decyzję.
Ufam ci, Soji. Znam cię.
Wierzę w ciebie.
Dlatego ocaliłem wam życie.
Byście wy mogli ocalić nasze.
O to w tym chodzi.
Dlatego tu jesteśmy.
By ocalić siebie nawzajem.
Zniszczyli nadajnik. Jakie są rozkazy?
Kapitanie, Romulanie się wycofali.
Doskonała decyzja.
Odwołać alarm czerwony.
Przygotujcie się do odeskortowania ze strefy Federacji.
To nie będzie konieczne.
To żaden problem.
Will. Jakim...
Gdy usłyszałem, że wysłałeś SOS, poprosiłem o przywrócenie do służby.
To, że nie próbowałem wyperswadować,
nie znaczyło, że pozwolę ci działać samemu.
Mam siedzieć w lesie i robić pizzę, gdy ty się dobrze bawisz?
Admirale Picardzie, zostawiam sprawę w twoich rękach.
Dziękuję, Willu, że zawsze mnie wspierasz.
Uczyłem się od najlepszego.
Zajmę się tym.
Do zobaczenia, przyjacielu. Riker, bez odbioru.
Adieu.
Picard?
Pani doktor.
Picard!
Picard.
Chce pan to zakończyć, kapitanie?
Nie.
Nie chcę, by gra się skończyła.
Picard!
Jasna cholera!
W porządku.
Chwila. Co się dzieje? Co mu jest?
Nieprawidłowość w mózgu. Umiera.
Nie możesz go zabrać do ambulatorium na statku?
Nie ma sensu, prawda, pani doktor?
Nie.
Usuwam blokadę transportową.
Przetransportuję was tutaj.
- Nie. - Wszystko w porządku.
- Nie. - Coś ty zrobił?
Dałem ci wybór.
Niebycie Niszczycielką było twoją decyzją.
Zawsze tak było.
Elnorze.
- Raffi? - Tak, JL. Jestem tu.
Miałaś rację.
W jakiej sprawie?
Słyszałaś?
Przed chwilą.
To tu uchodzi za alkohol.
Szczerze nie polecam.
Mówiłem, że tego więcej nie zrobię i, kurwa, zrobiłem.
Ja też.
Czego miałaś nie robić?
Wielu rzeczy.
Na przykład miałam nigdy więcej...
nie zabijać kogoś, tylko dlatego, że na to zasługuje.
Dlatego, że to złe, że wciąż żyje.
A ty?
Nigdy więcej nie wpuścić przemądrzałego, aroganckiego kapitana statku
do mojego serca.
Nigdy więcej nie patrzeć, jak umiera.
Było coś, co mogłeś zrobić, by temu zapobiec?
Nie, raczej nie.
To ja wygrałam.
Już dobrze.
Już dobrze. Wyrzuć to z siebie.
Wypłacz się.
Jestem przy tobie.
Kolejny cholerny sen.
Nie, kapitanie.
Niezwykle skomplikowana symulacja kwantowa.
Ale wierzę, że z twojego punktu widzenia
dźwięk mojego głosu pasowałoby do snu, który mógłbyś o mnie mieć.
Jeśli w ogóle o mnie śnisz.
Cały czas o tobie śnię.
Ciekawe.
Masz na sobie ubrania z chwili śmierci?
Dato...
czy ja nie żyję?
Tak, kapitanie.
Pamiętasz swoją śmierć?
Chyba tak.
Coś w mojej głowie po prostu zniknęło,
jak zamek z piasku, który się zapada.
Wiem, że zabito mnie w 2379 roku,
ale nie pamiętam śmierci.
Moja świadomość istnieje w skomplikowanej rekonstrukcji kwantowej
stworzonej z kopii wspomnień, które ściągnąłem z B-4 przed śmiercią.
Ty nie pamiętasz swojej śmierci. Ja nie mogę jej zapomnieć.
Ponoć zakończyłem swoją egzystencję w nadziei przedłużenia twojej.
Zgadza się.
Nim w ogóle pojąłem, co chcesz zrobić,
ty już to wymyśliłeś i wykonałeś.
Byłem wściekły!
Przepraszam, kapitanie.
Ale nie sądzę, bym mógł zrobić inaczej.
To prawda.
To była rzecz najbardziej w stylu Daty.
Żałuję, że nie mogłem powiedzieć, że było mi przykro,
że to byłeś ty, a nie ja.
Kapitanie.
Żałujesz, że poświęciłeś życie dla Soji i jej ludzi?
Ani przez chwilę.
To dlaczego uważasz, że ja żałuję, że poświęciłem moje dla ciebie?
Mówiłeś, że to jest symulacja?
Tak, i to niezwykle skomplikowana.
Bruce Maddox wyodrębnił moje engramy pamięciowe z pojedynczego neuronu,
a następnie mój brat odtworzył moją świadomość,
doktor Altan Soong.
Nie przepadam za nim.
Soongowie potrafią być...
Trzeba się do nich przyzwyczaić.
Cokolwiek to jest,
wspaniale cię widzieć, Dato.
Zobaczyć twoją dziwną, piękną twarz.
Wśród wielu rzeczy, których żałowałem po twojej śmierci...
było to, że ci nie powiedziałem...
Że mnie kochasz.
Wiedza, że mnie kochasz, tworzy małą,
ale statystycznie ważną część moich wspomnień.
Mam nadzieję, że cię to podnosi na duchu.
Tak.
Dziękuję, Dato.
Dlatego chciałbym cię prosić o przysługę.
Oczywiście. Cokolwiek potrzebujesz.
Gdy odejdziesz...
Odejdę?
Przepraszam, nie rozumiem.
Myślałem, że to jest symulacja.
Tak.
Ale ty nie.
Nim twój mózg przestał funkcjonować,
doktorzy Soong i Jurati, z pomocą Soji,
byli w stanie zeskanować, zmapować i przenieść
kompletny obraz neuronowy twojego mózgu.
Muszę iść?
Tak, kapitanie.
Chciałeś, bym wyświadczył ci przysługę.
Tak.
Gdy odejdziesz,
byłbym ci bardzo wdzięczny, gdybyś odłączył moją świadomość.
Chcesz umrzeć.
Nie do końca.
Chcę żyć, choć przez chwilę,
wiedząc, że moje życie ma koniec.
Śmiertelność nadaje sens ludzkiemu życiu, kapitanie.
Pokój.
Miłość.
Przyjaźń.
Są cenne,
bo wiemy, że nie przetrwają.
Motyl, który żyje wiecznie...
wcale nie jest motylem.
Dobrze.
Zrobię to, o co prosisz.
Dziękuję.
Żegnaj, komandorze.
Żegnaj, kapitanie.
Witaj.
Jestem prawdziwy?
Oczywiście, że jesteś.
Opowiedzcie mi o tym ciele, tym... golemie.
Nie ma żadnych ulepszeń czy supermocy.
Wiedziałem, że nie będziesz chciał czegoś nowego.
Nie po 94 latach w tym samym ciele, z tą samą twarzą.
Rozumiem.
Ale wszystko jest nowe. Wszystko działa.
Nieprawidłowość w mózgu zniknęła. Na dobre.
Niezwykłe.
Ale nie jestem nieśmiertelny?
Wyluzuj, stary.
Słuchaliśmy cię. Zajęliśmy się tobą.
Zaprojektowaliśmy algorytm homeostazy komórkowej,
który da ci mniej więcej taką samą liczbę lat,
jaką byś przeżył bez choroby mózgu.
Nie obraziłbym się na jeszcze dziesięć.
Dwadzieścia?
Doktorze Soong, muszę ci podziękować.
Mój zysk to twoja strata.
Ale teraz obaj mamy coś do stracenia.
Muszę dotrzymać obietnicy.
To wiele mówi o umyśle komandora Daty,
że patrząc na rasę ludzką
i całą tę przemoc, korupcję i umyślną ignorancję,
potrafił zobaczyć życzliwość,
ogromną ciekawość i wspaniałego ducha.
I chciał, bardziej niż czegokolwiek innego,
być tego częścią...
Być częścią...
ludzkiej rodziny.
„Sen i my z jednych złożeni pierwiastków...
Żywot nasz krótki...
w sen jest owinięty”.
Już czas.
Soji... przetrwałaś tak wiele
i dotarłaś tak daleko, by znaleźć drogę do domu.
A teraz to wszystko zostawiasz.
Bardziej pasuje mi wędrowanie.
A skoro unieważnili zakaz androidów, mogę podróżować.
Ja też.
Gotowy, admirale?
Lećmy.
Napisy: Agnieszka Otawska